30 yılı aşkın bir süredir Evlilik Danışmanlığı yapan Dr. Gary Chapman'ın yazdığı 5 Sevgi Dili adlı kitaptan uzun zamandır alıntı yapmak istiyordum. Bu sefer ben fazla yorum yapmayayım, kitabın arka kapağından aldığım aşağıdaki paragraf, kitabın içinden seçtiğim bölümler ve orijinal siteden çevirdiğim paragraflar konuşsun...

Eğer sevginizi eşinizin anlamadığı bir dilde ifade ediyorsanız, ona sevgi gösterdiğinizi hiç fark etmeyecektir. Sorun iki ayrı dilde konuşmanızdadır. Belki kocanız cesaret verici sözler duymak istiyor ama siz bir akşam yemeği yemenin onu neşelendireceğini düşünüyorsunuz. O kendisini kötü hissetmeye devam ederken siz hayrete düşüyorsunuz. Veya, belki de eşiniz, çocuklardan ve televizyondan uzakta sizinle beraber olmayı çok arzuluyor. Hediye ettiğiniz çiçek de ona değer verdiğinizi anlatmıyor... Beş sevgi diliyle eşinize sevginizi etkili bir şekilde gösterip karşılığında gerçek sevgiyi bulmayı öğreneceksiniz.

Devamı için kayıt olun...

Yorumlar  

#1
fiziksel donunmayı anlamadığı için eşimden ayrıldı cok önemli ama ona anlatamadım
ve bitti
nurdan yıldırım 4 Mart 2010
#2
Lise zamanında ilk aldığım kitaptı.O kadar etkisinde kalmıştım ki ,her yeni tanıdığım insanın sevgi dilini tahmin etmeye çalışıyor,tanıdıklarımında sevgi dilinin ne olduğunu söyleyip kitabı öneriyordum.Yararı bana fazlasıyla oldu ,insanları olduğu gibi kabul edip sevmeyi öğretti.Ki o zamanlar en asi çağlarımdı.Şimdi beklentisiz çıkarsız sevgiyi yayıyorum çevreme ve her ne olursa olsun sevgi dili farklı bile olsa her insan sevmeyi biliyor diye düşünerek daha da mutlu oluyorum.
Derya TİRYAKİ 5 Mart 2010
#3
Sevgili Hakan,
5 sevgi dili kitaplarının hepsi( çocuklar için olanı, bekarlar için olanı, ilki vs.) harika kitaplar. Bir aile terapisti arkadaşımın tavsiyesiyle 3 sene kadar önce keşfetmiştim. Hissiyatım okuduktan sonra şuydu, hala da aynı ; keşke bize bunları okulda öğretselermiş...Ebeveyn koçluğu yaparken mutlaka tavsiye ettiğim, benimde çok yararlandığım bir kitap. Teşekkürler gündeme getirdiğin için.
Yasemin 31 Mayıs 2011

Yorum yazmak için lütfen üye girişi yapın.

Günlüğümden Son 2 Yazı

  • Sana nasıl yardım edebilirim?

    Yaklaşık 7 sene önce çalıştığım işyerinde kendimi çok sıkışmış hissederken posta kutuma bir mesaj geldi. İçimizdeki Tanrıdan başlığını taşıyan bu mesaj şöyleydi: Pek çok ruh, bu dönemde dünyadaki kargaşa ve karışıklık için bir çözüm arıyor. Bu...

    Devamını oku...

  • Mutlu olmayı bekleyenlerden misiniz?

    Geçtiğimiz günlerde bir danışanım sevgilisinden ayrıldığını söyledi. Nedenini sorduğumda "Beni mutlu etmiyordu" diye bir cevap verdi. Bu cevaba çok şaşırdım. Beni mutlu etmiyordu demek, "Ben kendi başıma mutlu olmayı beceremiyorum, gelen beni...

    Devamını oku...

Yüzleri Gülenler...

Kendimi tek başına karanlık bir lâbirente bırakılmış gibi hissediyordum. Ne bir ışık ne de çıkış yolu vardı. Bir şey yapmadan öylece duruyordum. Annemi kaybettikten sonra dondurduğum hayatım hiçbir yaşam belirtisi göstermiyordu. Bir de üzerine babamla anlaşmazlıklarımla ve hayatın bana yaptığı kötü sürprizlerle uğraşıyordum. Hayatımın ne kadar çıkmazda olduğunu, çabalasam da değişmeyeceğini anlatacağım (belki de ikna edeceğim) birini arıyordum.  Hakan Bey’le ortak tanıdığımız öğretmenim vesilesiyle görüşmeye karar verdim. Anlatacağım kişiyi bulmuştum. Ancak hiç tahmin ettiğim gibi olmamıştı çözümsüzlüğe ikna falan da edemedim.

İlk görüşmemizde ağlak, ne çözüm sunulsa “ama” ile başlayan bitmek bilmeyen cümleler kuran ufak mızmız bir Derya vardı. Ah zavallı Derya…

“Çözümsüz bir dünya yok Derya” demişti. Hâlâ bu söz kulaklarımda çınlar. Evet, çözümsüz bir dünya yokmuş. Çözümü aramayan Derya varmış.

İlk olarak üzüntülerim, kızgınlıklarım, korkularım, yanlış inançlarım ve yanlış sorularımdan arınarak başladık Derya projeme. Bu arınma dönemi sancılı ve biraz uzun sürdü. Ancak değdi yeni bir “ben” doğuyordu. Arınan, hafifleyen, yanlış inançlarını yıkıp yeni inançlar edinen, artık doğru sorular soran, çözüm üreten bir Derya çıkıvermişti karşıma. İtiraf etmeliyim ben çok sevdim bu Derya’yı.

Özgür olamamaktan şikâyet ederdim. Oysa sınırlar hep kafamdaydı. Kafamdaki “olmaz” inancı beni esir ediyordu. Bunu anladığımda dağıldım. Bugüne kadar inandığım tüm inançlar yıkıldı. Hayatımı bu hale nasıl getirmiştim? Özgür bıraktım esir ettiğim inançlarımı… Özgürlüğüm o an başladı.

İnsanların beni dikkate almamasından, kararlarımı kendim verememekten şikâyet ederdim. Ancak minik bir kız çocuğu gibi davrandıkça farklı bir şey de beklenemezdi. Büyümeye başladım. İnsanların bir süre sonra kararlarımı önemsediğini fark ettim. Birey olduğumu, kadın olduğumu hissettim. Yürüyüşüm, ses tonum bile değişti.

Yıllarca dondurduğum hayatımı yaşamaya başladım. Öylesine sabırsızdım ki… Artık hayaller kuruyorum. Her gün inanılmaz sürprizlerle karşılaşıyorum. Hayallerim için adımlar atıyorum. Evren beni çok seviyor.

Arkadaşlarım ağlak, şikâyet eder hallerinden kararlı mutlu insanlara dönüştüler. Ben değiştikçe çevrem değişti. Çevreme mutlu, başarılı insanlar çekmeye başladım. Ben değiştikçe dünyamı değiştiriyor olmak müthiş bir duygu.

Başta değişmemekte inat eden egoma rağmen adımlar atarak ilerledim. Ancak şimdi kendimle birlikte adımlar atıyorum. Biliyorum ki bunlar Derya projem için yapacaklarımın başlangıcı.

Hayatıma yaptığım en büyük yatırım: Derya Projesi. Bu projenin mimarı Hakan Arabacıoğlu’na sonsuz sevgi ve teşekkürlerimi iletiyorum.

Derya, Balıkesir - Haziran 2011

Devamını oku

Tüm yüzleri gülenler için tıklayın