Aşağıdaki yazıyı Erdal Demirkıran'ın Dünyanın En Akıllı İnsanından Masallar kitabından aldım. Bu yazı aslında bazen iyilik yaparken, yardım ederken farkında olmadan nasıl kötülük yaptığımızı çok basit bir dille anlatıyor. Bakalım kendinizden bir şeyler bulacak mısınız?

Baba kurt, yavrusunu yalnız yaşamaya alıştırmak için her sabah erkenden avlanmaya gönderiyordu.

İlk gün eli boş döndü yavru kurt. Anne kurt dayanamadı ve ona kendi avını verdi. Akşam oldu. Baba kurt yuvasına geldiğinde, yavrusu annesinin avını kendisi avlamış gibi babasına götürdü. Babası yavrusuyla gurur duydu. Ertesi gün anne kurt, yavrusu "mahcup olmasın" diye diye avını yine yavrusuna verdi... Bu durum yıllarca böyle devam etti. Baba kurt her günün akşamında yavrusuyla gurur duyuyordu.

Gel zaman git zaman anne kurt öldü.

Aşağıdaki metni Anthony Robbins'in İçindeki Devi Uyandır kitabından aldım. Birçoğumuz hayatı kendi ürettiğimiz mazeretlerle yaşıyoruz. "Ama benim ailem bana bunu yaptı. Ben ondan böyle oldum" gibi... Oysa olaylar hep nötrdür. Onlara anlam yükleyen bizleriz.

Buruk ve zalimdi. Hem alkol hem uyuşturucu tutkunuydu. Defalarca kendini öldürmeye kalkışmıştı. Şu anda kendisini engellemeye çalışan bir dükkan kasiyerini öldürme suçundan müebbed hapis cezasını çekiyor. Onbir ay arayla doğmuş iki oğlu var. Bunlardan biri tıpkı babasına benzer büyümüş. Uyuşturucu tutkunu. Çalarak ve insanları tehdit ederek yaşamını sürdürmüş, sonuçta o da cinayete teşebbüsten parmaklıkların ardını boylamış. Ama kardeşi çok farklı. Üç çocuk büyütüyor, evliliğinden zevk alıyor ve çok da mutlu görünüyor. Büyük bir firmanın bölge müdürü olarak, işini ilginç ve ödüllendirici buluyor. Fiziksel açıdan sağlam. Alkol ya da uyuşturucu tiryakiliği yok!

Peki hemen hemen aynı çevrede büyüyen bu iki genç, nasıl birbirinden farklı olabilmiş? İkisine de ayrı ayrı, diğerinin haberi olmaksızın "Hayatın neden böyle oldu?" diye sorulduğunda, şaşılacak şey - ikisi de aynı cevabı veriyorlar:

Aşağıdaki yazı Mümin Sekman'la Koray Tulgar'ın ortak çalışmasıdır. Hayatta mazeretler üretmek yerine, hedefe odaklanarak yürümenin, dış sesleri kısabilmenin en güzel örneklerinden biridir. Siz de yapabilirsiniz!

7 Yaşındayken babasını kaybetti ve yetim kaldı. Yalnız ve içine kapanık biri olarak yaşamaya, oradan oraya sürüklenmeye başladı.

8 Yaşında okuldan alındı ve köyde yaşadı. Zamanını tarlalarda kargaları kovalamakla geçirdi.

10 Yaşında yüzü kanlar içinde kalacak şekilde, yeni okulundaki hocasından dayak yedi ailesi onu okuldan aldı. Sinirden ve korkudan üç gün evinden çıkamadı.

Bu yazı Nil Karaibrahimgil’in bir yazısı. Burada altın kural şudur: Bir yıldır kullanmadığınız ne varsa atın. Lazım olur diye tuttuğunuz ancak kullanmadığınız her şey hayatınızda size akabilecek daha güzel bir şeyin önünü kesiyor. Evren boşluğu doldurur. O yüzden atmaktan çekinmeyin. Ferahladığınızı göreceksiniz.

Charlotte, Paris’te yaşayan çok güzel bir kızdır. O kadar güzeldir ki, sarı saçları şelaleler gibi omuzlarından kollarına dökülür.

Aşağıdaki yazı, yıllardır anlatmaya ve uygulamaya çalıştığım "Sen değişirsen dünya değişir" inancını çok güzel, basit ve radikal bir şekilde anlatıyor. Dünyada değiştirmek istediğimiz her şey için değişikliğe kendimizden başlamak gerektğini anlatan etkileyici bir yazı.

2 yıl önce, Hawaii'de, bir koğuş dolusu akıl hastası suçluyu onları hiç görmeden tedavi eden bir terapist olduğunu duymuştum. Terapist, hastaların dosyalarını incelemiş ve sonrasında kendisinin bu kişilerin hastalıklarını nasıl yarattığını görmek için kendi içine bakmış. Kendisi geliştikçe, hastalar da gelişme göstermiş. 

Bu hikayeyi ilk duyduğumda bunun bir şehir efsanesi olduğunu düşünmüştüm. Biri, kendini iyileştirerek başkalarını nasıl iyileştirebilirdi ki? Bu kişi bilge bir kişi olsa bile akıl hastası suçluları nasıl iyileştirebilirdi? 

Anlamamıştım. Mantıksızdı. Ve hikâyeyi unutup gittim.